เพิ่งเข้ามาอ่าน blog คุณเป็นครั้งแรก อ่านย้อนไปหลังๆ .... แล้วย้อนกลับมาอ่านตรง Profile ของคุณ

ผมเอาใจช่วยนะ ซักวันทันจะผ่านไปได้ด้วยดีครับ ....

มาเอาใจช่วย เป็นกำลังใจให้สู้ต่อครับ
สักวันทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดีนะครับ

หลังพายุใหญ่ ฟ้าย่อมสดใสนะครับ

ถึงจะไม่ทราบว่าเรื่องอะไร แต่มาเอาใจช่วยคะ
ต้องสู้

ถึงพ่อจะทำให้คุณอารมณ์เสียเท่าไหร่

แต่คุณก็ยังดูแลเค้าเสมอ



อยากให้คนทั้งโลกยึดคุณเป็นตัวอย่างจริงๆนะคะ ^^

สู้ต่อไปค่ะ ทำดี ซักวันต้องเห็นผล ถึงจะไม่ใช่วันนี้หรือเร็วๆนี้

ถ้าผ่านวิกฤตช่วงนี้ไปได้ ต่อไปคุณก็จะไม่มีปัญหาไหนแก้ไขไม่ได้แล้วล่ะ ทุกอย่างที่คุณเผชิญจะเสริมความแข็งแกร่งในตัวคุณ เชื่อสิ!

พยายามเข้านะคะ

เหนื่อยใช่ปะ พักบ้างนะครับ
ร่างกาย จิตใจเรา ก็ต้องการพักเหมือนกันนะ เอาใจช่วยให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

ได้อ่านเรื่องราวของคุณแล้วรู้สึกเห็นใจ และรู้สึกถึงภาระและแรงกดดันที่คุณได้รับ แต่อยากให้คุณรับรู้ไว้ว่า สิ่งที่คุณทำนั้นสุดประเสริฐ อยากให้คุณมองโลกให้เหมือนกระจกหลายๆด้าน ชีวิตคุณไม่ได้ทุกข์ระทมคนเดียวหรอก อยากให้ลองดูรายการช่วงข่าว "วงเวียนชีวิต" บางทีคุณอาจจะรู้สึกดีกว่าที่เป็นอยู่ ชีวิตของคุณเครียดและดูอับเฉา แต่คุณก็มีกำลังใจและน้ำใจที่ดี คุณพ่อของคุณ ตัวคุณ และคุณแม่ของคุณ ทุกคนล้วนถูกกดดัน
คุณพ่อเคยเป็นคนทำงาน แล้วเป็นอัมพฤกษ์ ทำให้ตัวเองรู้สึกไร้ค่า กลัวถูกทอดทิ้ง กลัวความเป็นตัวตนของตนเองหายไป พฤติกรรมจึงเอาแต่ใจ เรียกร้องความสนใจ แต่ถ้าคุณคุยกับเข้าแบบเข้าใจ คุณจะเห็นว่า คุณพ่อของคุณ ก็คงร้องไห้เหมือนกันไม่ต่างจากคุณ
คุณแม่ของคุณ ท่านร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคุณพ่อของคุณมา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ท่านก็พร้อมยอมรับ และเต็มใจทำ คิดว่าท่านคงเข้าใจทั้งคุณและคุณพ่อของคุณ
ส่วนคุณ ก็เป็นคนที่เข้มแข็ง แข็งแกร่งคนหนึ่ง แต่ความอดทนของคุณก็มีจำกัด ถูกต้องแล้วที่คุณเขียนระบายความในใจออกมา อยากน้อยก็เหมือนการเทน้ำออกจากแก้วที่จวนจะล้นออกมาออกไปบาง ถ้าเป็นไปได้ อยากให้คุณมีกำลังใจ และเข้มแข็งต่อไป คิดว่าสักวันคุณคงได้พบดอกไม้ในทะเลทรายของคุณนะคะ แต่อยากแนะนำสุดๆ เลย คือ อยากให้คุณปรึกษาจิตแพทย์ดูบ้าง เพื่อลดแรงตึงเครียดในตัวคุณเอง แล้วคุณจะรู้สึกดีขึ้น

เอาใจช่วยนะค่ะ สู้ๆ สู้ตายค่ะ
ยิ้มไว้นะแล้วโลกจะสดใส