ไหนๆผมก็เข้ามาที่นี่แล้ว
หลังจากไม่ได้เข้ามานานมากกกกกกกกกกกกก
เป็นลางดีนะครับที่ไม่ได้เข้ามา
เพราะแสดงว่าผมยังไหวอยู่
หรือไม่ก็แปลได้ว่า ผมชินชา ไปแล้ว
แต่วันนี้เข้ามา
ก็คือวันนี่ที่ผมเครียดนี่แหละ
บางทีผมเข้ามาแปะ ผมไม่กล้าอ่าน อยากให้มันผ่านไป
ไม่อยากรับรู้อีก
แต่ได้ระบาย
ผมกัวว่าถ้าผมจับจดมันจะทุกข์จนเกินรับได้
เคยมั้ย ความจริงก็คือความจริง
คุณไม่มีวันหนีมันพ้น
สักวันนึง มันก้ต้องเจอจนได้
ความจริงที่เราทุกคนในบ้านแกล้งทำเป็นลืม
แต่ก็เป็นอะไรที่จิตใต้สำนึกรู้กันอยู่ลึกๆ
อยากจะคิดว่ามันไม่เป็นความจริง
แต่มันก็ใกล้มาถึงแล้วมั้ง
วันที่เราต้องยอมรับให้ได้ซักทีว่า บ้านนี้ไม่ใช่บ้านของเรา
วันนี้เทศบาลมาที่บ้านเพื่อถามข้อมูลผู้อยู่อาศัย
โฉนดที่ดินเป็นชื่อใครก็ไม่รู้ที่ไม่ใช่คนในตรอบครัวของเรา
แต่ชื่อผู้อยู่อาศัยต้องเป็นชื่อเราช่ายมั้ย
แล้วเมื่อไหร่ เค้าจะมาไล่เราออกไปจากที่ดินของเค้า ก้ไม่รู้
20กว่าปีแล้วที่ผมและครอบครัวอยู่ที่นี่
ตั้งแต่ประถมยันทำงาน
บ้านหลังใหญ่ที่ผมเข้าใจมาตลอดว่ามันเป็ของพ่อ
แต่ไม่รู้ช่วงไหนของชีวิตกันแน่
ที่เกิดการเปลี่ยนแปลง
ผมรู้อีกที ชื่อเจ้าของก็ม่ายช่ายของแม่อีกต่อไปแล้ว
ไม่รุ้เกดิมาได้ยังไง
ผลจากการผิดพลาดหรือการมองอนาคตที่ผิดพลาดของผู้นำครอบครัว
หรือจุดไหนก็ไม่ทราบ
ที่ทำให้เราต้องทุกข์อยู่อย่างงี้
ผมทำไม่รุ้ไม่ชี้มาตลอด20ก่าปี
จนวันนึงที่เจ้าของที่มาที่บ้าน
พ่อกับแม่ก็ร้องไห้
เค้าคือเพื่อนร่วมธุรกิจอะไรของพ่อสักอย่าง
ผมไม่รุ้ว่าเรือ่งเกดิดเป็นยังงี้ได้ยังไง
และมันก็ทำร้ายจิตใจแม่เกินไปที่จะไปรื้อฟื้นเรือ่งเก่า
มาทำให้พ่อและแม่ต้องทุกข์
ตอนนี้พ่อก็เป็นภาระที่หนักอึ้งอยู่แล้ว
แม่ก็อ่อนแอ่เกินกว่าจะมานำอะไรได้
ลำพังผมหาเงินเลี้ยงปากท้อง ค่าครองชีพของน้องสาวที่ต้องเรียนอีกสองคน
มันก็ดิ้นรนจะตายอยู่แล้ว
ผมไม่อยากทนอยู่ในสภาพกลัวอยู่ยังงี้เลย
กลัวว่าวันนั้นเมือ่ไหร่มันจะมาถึง
วันที่เราต้องย้ายออกไป
ย้ายไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รุ้
แล้วพ่อจะอยู่ได้มั้ย
แล้วน้องๆจะทำยังไง
แล้วใครจะให้ผมซื้อบ้านของเค้า
มันเกินกว่าความสามารถที่ผมจะรับได้แล้ว
ทำไมผมไม่มีเงินเดือนเยอะๆนะ จะได้กู้ซื้อบ้านดีดีให้ครอบครัวซักหลัง
ทาวเฮาส์มือสองที่ไหนไกล้บ้านเดิมนี่ก็ได้
ที่มีขนาดพอให้พ่อแม่พี่ ผม น้องอีกสองคนอยุ่กันได้ไม่อึดอัดมากกก
และไม่ทำร้ายจิตใจทุกคนไปมากกว่านี้
น้องผมกำลังเรียนผมไม่อยากให้เค้าต้องทนรับสภาพความจริงนี้เลย
ผมอยากให้เค้าเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปที่คิดแต่เรื่องสอบมหาลัยแล้วก็เพื่อนๆ
การต้องย้ายไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รุ้เป็นเรือ่งที่เกินเด้กผุ้หยิงจะรับไหว
ผมจะหาทางออกยังไงดี
ผมพยามหาเงินให้ได้มากที่สุดแล้ว
แต่แค่กินมันยังยากเลย
แค่ดูแลพ่อให้ไม่อาละวาดก็ยากที่สุดอีก
ผมเหนือ่ยจิงๆ
ขอให้วันนั้นมาถึงเมื่อวันที่ผมประสบความสำเร็จแล้วด้วยเถิด
ผมทนเห็นน้ำตาของคนในครอบครัวไม่ได้อีกแล้ว
