เหนื่อยและท้อเหลือเกินนน รู้ไหม
เฮ้อ
จะทำไงดีหล่ะ
ตอนนี้
ตอนนี้เราก็อายุ27 แล้ว
ผ่านมาตั้ง 6 ปีแล้วสินะ
ตั้งแต่พ่อเป็นอัมพฤกษ์
กลับมารอบนี้
พ่อเป็นเยื้อถุงลมปอดโป่งอีก
อาการเหนื่อยมากกกกกกกกกก
มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ปกติ ผมกับแม่ดูแล ก็เหนื่อยมากกกกกอยู่แล้ว
ไม่เคยได้ไป ตจว ไม่เคยได้เที่ยวเตร่ ไม่เคยได้เดินช้อปปิ้ง ไม่เคยได้ทำตามฝันตัวเอง
ต้องดูแลพ่อ ดูแลแม่
คราวนี้มาเจอเรื่องนี้อีก
จะให้ทำยังไงครับพระเจ้า
จะให้ทำยังไงครับเจ้ากรรมนายเวร
จะให้ทำยังครับ สิ่งศักดิ์สิทธิ์
ผมเหนื่อย
ผมท้อมากกก
ผมอยากมชีวิตของผม แบบเพื่อนคนอื่นบ้าง
กว่า 6 ปีแล้ว
ที่ผมต้องมีหินยักผูกขา
ทำอะไรไม่ได้อย่างคนอื่นเขา
พ่ออาการก็ดีๆทรุดๆ
เป็นมะเร็งก็รับได้ เป็นหัวใจก็จะทำใจ
แต่เตือนทุกคนไว้
คนแก่อารมร้ายย
อย่าเป็นโรคเรื้อรังเลยครับ
เชื่อผม
มีข่าวที่ลูกเอาพ่อไปปล่อยวัดเพราะเป็นโรคอัมพฤกษ์
ทุกคนรุมประณาม
แต่ผมเข้าใจครับ
ดูจากพ่อที่พูดสัมพาดแล้ว พ่อเค้าคงเหมือนพ่อผม
คงอารมณ์ร้ายเกินจะรับไหว
กตัญญูก็ต้องทำ
แต่ไม่เคยมีใครมองกลับกันเลยว่า
บุพการี ได้พยายามเข้าใจคนดูแลหรือไม่
ไม่มีใครอยากทำเลวหรอกครับ
ทุกคนรู้ว่ามันบาปปป
แต่พ่อครับ
ผมเหนื่อย
แม่เหนื่อย
พี่เหนื่อย
น้องเหนื่อย
เราไม่มีใครคิดเอาพ่อไปทิ้ง
แต่เราท้อมากที่ต้องดูแลพ่อที่ป่วยทางอารมณ์หนักพอๆกะร่างกาย
ทำยังไงดีครับ
จะให้ทำไงดี
กรรม
กรรม
กรรม
กรรม
กรรม
คิดจนไม่รู้จะทำไงแล้ว
เมื่อไหร่จะหมด
เฮ้อ
