ไม่นึกเลยว่าผมจะได้มาเขียนอะไรยังงี้อีก
คิดว่าผมคงปิดฉากการเขียนบล็อกได้ซักทีแล้ว
หลังจากที่ผมไม่ได้เขียนมันมานาน
เป็นลางดีนะครับที่ไม่ได้เขียน
เพราะเหมือนกับว่าผมไม่มีไรทุกข์ใจ ที่จะต้องมาระบายในที่แห่งนี้
จิงๆเรื่องเครียดก็มีแต่เป็นเรื่องกการงานที่เกิดกับผม ความเครียดกับผม
ผมทนได้
ผมพยายามจัดการกับมันได้
ผมสู้ได้
แต่ความเครียดที่ผมไม่สามารถจัดการได้
คือความทุกข์ที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงที่ผมรักที่สุดบนโลกนี้ คือแม่
ผมสงสารแม่ที่สุดจับใจ
ที่ทำไมแม่ต้องทนทุกข์ทรมารกับคนคนนี้ ที่เป็นพ่อของผม
ผมไม่ทราบว่าแค่ยาขมเม็ดไม่กี่เม็ด
จะทำให้พ่ออาละวาดได้เพียงนี้
ผมรู้แต่ว่า แม่ให้ผมซื้อยาขมเม็ดวันนี้กลับมาบ้านด้วย
ผมก็แวะหาซื้อมาจนได้ระหว่างทางกลับบ้าน
แต่มันก็ไม่ทันหรือไงไม่ทราบ ราวกะว่าพ่อจะตายแล้ว
แค่ยาขมเม็ดที่พ่อไม่ได้กินแค่วันสองวัน
ทำไมพ่อต้องด่าแม่ ขนาดนั้นด้วย
น้องผมโทรไปบอกว่าซื้ออย่ามารึป่าว พ่ออาละวาดแล้ว
ผมก็รีบกลับมาเลย
แต่ก็สามารถสงบอารมณ์ของพ่อในขณะนั้นได้
ทำไมพ่อทำแม่ร้องไห้อยู่เรื่อย
ทำไมพ่อรักแต่ตัวเอง แคร์แต่ตัวเอง
พ่อหาว่าแม่ไม่เคยใส่ใจ มีเมียก็เหี้ย
เรือ่งยาแดกอยู่มันหมดทำไม่ไม่รู้ ทำไมไม่เตรียมไว้
แต่พ่อครับยาพ่อมีอยู่20กว่าชนิดที่กินวนเวียนไปมา
บางทีก็กินบางทีก็ไม่
แล้วแต่อารมณ์ที่พ่อจะกิน
แต่พ่อไม่เคยลด มีแต่จะเพิ่มๆๆๆๆๆขึ้นไปทุกที
ไหนจะยาทาอีกกี่หลอดกี่แบบไม่รู้
นอกเหนือจากยาที่หมอให้พ่อก็มีอีก10กว่าอัน
ที่ไม่รุ้กินแล้วได้อะไร
แต่1วันที่พ่อไม่ได้กิน มันจะตายเลยหรอ
พ่อบอกไม่เคยมีคนสนใจ มันน่าด่ามั้ย
เรือ่งแค่นี้ทำไมมันโง่ มันไม่รู้เรื่อง
ผมก็อยากจะบอกพ่อเหมือนกันว่า เรือ่งแค่นี้พ่อทนเพื่อลูกเพื่อแม่บ้างไม่ได้หรอ
ผมสงสารแม่มากกที่ต้องทนกับคนนรี้
ไปไหนก็ไม่ได้
ตั้งแต่พ่อป่วย
แม่ต้องอยู่บ้านดูพ่อทุกวัน
แม่ออกจากบ้านได้ไกลสุดก็แค่ห้างแถวบ้านที่ผมไปซื้อของเดือนละครั้ง
ที่ชีวิตแม่ได้ปราศจากพ่อ
ที่เรียกใช้ทุกห้านาที
ผมอยากพาแม่ไปเที่ยวจัง
อยากพาแม่ไปทะเล ไปพักผ่อน แม่ป่วยมากทั้งกายและใจ
แต่แม่ก็ทน
ผมพาแม่ไปหาหมอทีไร หมอก็บอกว่าเพราะเครียด
แต่ผมไม่สามารถช่วยแม่ได้เลย
อยากพาแม่ไปกินของดีๆ
แต่เวลาก็ไม่มี พาแม่ออกมาก็ต้องให้น้องเฝ้าพ่อ
แล้วก็รีบกลับเพราะน้องดูแลพ่อไม่ได้ตลอด
มีแต่ผมกับแม่เท่านั้นที่คอยดูแลพ่อทุกอย่างงงง
นี่ก็จะเค้าเทศกาลปีใหม่ปีที่4แล้ว
ที่ผมต้องอยู่กับบ้าน
อยู่กับพ่อ
อยู่แบบไม่มีเทศกาล
ตั้งแต่ปีที่พ่อป่วยผมก็นอนโรงบาลกะพ่อ
ปีต่อมาผมก็ต้องอยุ่เฝ้าพ่อที่ต่างจังหวัด
ปีต่อมาผมก็อยู่บ้าน ทำงานรับจ้าง หาเงินและก็เฝ้าพ่ออีก
ปีนี้ผมมีแพลนแล้ว ผมก็อยู่บ้าน
จะให้ผมไปไหนได้
ผมไม่อยากห่างบ้านเลยถ้าไม่จำเป็นจิงๆ
กลัวว่าพ่อจะอาละวาดเมือ่ไหร่ไม่รู้ ผมสงสารแม่ กัวแม่เจอด่า
ฮือๆๆๆๆๆ
ผมไม่เคยได้พักผ่อนได้ไปเที่ยวกะเพื่อนได้ใช้ชีวิตอย่างที่อยากใช้เลยยย
แม่ไม่เคยได้ใช้ชีวิตสบายๆได้กินของดีๆเลย ไม่เคยได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆเลย
ทำไมบ้านเราต้องลำบากยังงี้ด้วยย
แค่นี้มันก็เหนื่อยมันก็ทุกข์มากอยู่แล้ว
ถ้าหากคนในบ้านเข้าใจบ้าง
ผมกะแม่คงสบายกว่านี้
ขึ้นปีที่4แล้วสินะ
ที่ผมมีสภาพติดคุกอยู่ยังงี้
ความลำบากนี้มันจะหายไปเมือ่ไรห่
เมือ่ไหร่ผมจะได้เป็นอิสระจากพัณธนาการต่างๆนี่ซักที
เคยดูโฆษณานี้มั้ยครับ ระวังหมดอายุ
ดูทีไรแล้ว อยากจะบอกว่า สำหรับกูมันหมดไปตั้งนานแล้ววววววววววว
สำหรับทุกคนที่มีโอกาสเที่ยวโอกาสเล่น
ได้ทำอะไรที่อยากทำ
ทำเถอะครับ
เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เราจะได้ทำยังงั้นอีก
หรืออาจไม่มีโอกาสทำตามที่ใจอยากอีกเลยก็ได้
ผมอยากไปใช้ชีวิตเมืองนอกมากกก อยากเรียนต่อ อยากเรียนภาษา
อยากหาประสบการณ์ อย่างคนอื่นๆ
แต่ไม่เคยแม้มีโอกาส
ที่จะหาเวลาให้ตัวเองเลยยยยยย
ไหนผมจะเลวแล้วก็เลวให้เต็มขั้นไปเลยยยยยยยย
ช่วงสามปีมานี้ผมหาหมอดูเยอะเหลือเกิน
ทุกหมอพูดเหมือนกันเลยว่าพ่อผมไม่ต้องห่วงนะ ท่านอยู่กะเราอีกนาน
โอ้ยยยน้ำตาจะไหลครับ
ทุกหมอจิงๆ หรือนี้มันคงเป็นบาปกรรมที่ผมทำไว้ชาติที่แล้วมั้ง
อีกนานเท่าไหร่ที่ผมมต้องทนแบกภาระทั้งอารมณ์อยู่แบบนี้
ตอนนี้ผมระเบิดยาวเหลือเกิน
เหมือนมันอัดอั้นมามากกกกกก
ใครบ้าอ่านถึงตรงนี้ได้ ก็คงมีความอดทนมากเลยครับ
ไร้สาระจิง
ที่ใครคนนึงต้องมาบ่นเรื่องตัวเองให้ชาวบ้านฟังยังงี้
แต่ก็เป็นทางออกเดียวของผมจิงๆ
ขอบคุณทุกกำลังใจครับ
